De droom van een kind

Als kind speelde ik na school in mijn slaapkamer. Ik hield van al mijn spulletjes. Ik had een hoogslaper met een bureau eronder. Dat was mijn wereldje waar ik mij heerlijk terug kon trekken. Mijn geheime grot. Ik had daar potloden, inkt en verf, een Atari 400 spelcomputer en een zwart wit TV. Ik tekende alle plaatjes uit de cursusboeken van mijn vader na en speelde spelletjes. Ik had besloten om later als ik groot was een echte kunstenaar te worden. Het waren drie grote dikke boeken vol met voorbeelden en oefeningen van de grootste tekenaars uit die tijd (Norman Rockwell). Ik heb de boeken een paar jaar geleden gekregen van mijn vader en als ik nu een boek opensla, dan ruik ik mijn heerlijke kindertijd.
Onder mijn bed heb ik oneindig veel getekend en geschilderd. Ik kon daar heerlijk mijn gang gaan. Het is een geweldig gevoel als je helemaal in jezelf mag en kan verdrinken zonder dat iemand je stoort. Als ik klaar was met een tekening, dan liet ik deze altijd trots zien aan mijn ouders en mijn jongere zusje. Daarna kwam hij aan de muur van mijn slaapkamer te hangen. Ik maakte op deze manier altijd mijn eigen posters. Onder een hangkast aan de muur stond mijn keyboardje. Een tijd lang had ik op orgelles gezeten, dus kon ik een beetje spelen. Vooral lange eentonige akkoorden vond ik geweldig.

Ik had een eigen platenspeler en was gek op synthesizer muziek. Toen ik deze klanken voor het eerst hoorde, was ik meteen van de wereld. Het voelde alsof je op een andere planeet terecht was gekomen. Vooral de muziek van Jean Michel Jarre was en is nog steeds mijn favoriet. In die tijd had ik een oude platenspeler en platen zoals Equinox en Oxygen werden grijs gespeeld. Ik weet nog dat ik eens van een oude doos een grot had gemaakt met een ventilatortje en lampje er in. Ik had van garen spinnenwebben gemaakt en deze wapperden in de doos heen en weer. Samen met deze mysterieuze muziek kon ik uren turen in deze “grot”.

Ik probeerde de nummers na te spelen op mijn keyboardje en ook daar kon ik mij uren mee vermaken. Verder had ik een bak vol met ruimte-lego. Ik weet nog goed dat ik altijd twee autootjes maakte en ze dan tegen elkaar aan liet knallen. De auto die het langst bleef rijden was de leider van mijn legoleger.
Natuurlijk speelde ik ook vaak buiten. Vooral huttenbouwen op plekken waar het eigenlijk niet mocht was geweldig spannend en leuk. Daar hoorde natuurlijk een kampvuurtje bij. Vuur is altijd iets magisch gebleven en nog steeds mag ik daar graag mee spelen.
Mijn beste vriend toen en ik hadden wel eens een paar vuilniszakken en stokken begraven in de modder. We liepen dan rond op zoek naar iemand die onze hulp nodig had. Toen we een buurmeisje zagen, die zogenaamd in nood was, renden we naar onze geheime plek toe en groeven onze spullen op. De vieze vuilniszakken werden capes en de stokken werden zwaarden. We waren ineens Zorro, klaar om de dame in nood te redden!

Dit gevoel van kind zijn was ik een tijdlang kwijt toen ik koos voor een huisje-boompje-beestje leven. Ik ging samenwonen, kreeg kinderen, een vaste baan, met vrienden naar Centre Parcs, etc. en weg was de echte Jeroen Boerstra. Sinds 2007 ben ik weer terug en heb ik een eigen wereld gemaakt waarin iedereen zich weer kind kan en mag voelen. Iedereen, maar vooral ik, mag hier zijn eigen gang gaan. Voor volwassenen is het vaak een herontdekking van het kind zijn en voor kinderen een verademing. Eindelijk een plek waar je gewoon mag doen wat je zelf wil en waar je niet van je pad af wordt gebracht. Schilderen, tekenen, pottenbakken, kliederen, knutselen, uitproberen en uitvinden, muziek luisteren, muziek maken, de DJ zijn, zingen of rappen, gek doen, toneel spelen, verkleden, make-uppen of schminken, computerspelletjes spelen, voetballen, hutten bouwen, skelteren, en nog heel veel meer…gewoon lekker verdrinken in je eigen wereld. Het was een enorm gevecht om Kunstkot te maken tot wat het nu is. Mijn vrouw Wanda en ik zijn moe maar voldaan want het is ons gelukt en we hopen nu dat iedereen Kunstkot gaat ontdekken en met ons mee wil genieten.

Kunstkot is een plek voor jong en oud en als je heimwee hebt naar het kind in jezelf, dan kan je hier weer even terugkomen om met haar of hem te spelen. Dat heerlijke geluksgevoel dat ik ieder mens van harte gun.

Het is best grappig om te weten dat ik met al mijn diploma’s uiteindelijk niets gedaan heb. Ik ben nu kunstenaar, schrijver, entertainer, docent, begeleider en nog heel veel meer. Het enige wat ik daarvoor heb moeten doen, is mijn kinderdromen te herontdekken en er als volwassene echt in te geloven.


Jeroen Boerstra